Atas salji tinggi, kaki kuat pun boleh kalah

Di cerun salji yang tinggi, yang buat orang berpatah balik selalunya bukan peha lemah. Udara nipis. Itu yang menentukan. Dekat altitud, had sebenar ialah bekalan oksigen, bukan semata mata kuasa kaki. Jantung, paru paru, dan tahap oksigen dalam darah jadi “siling” yang tak boleh dipaksa. Bila sistem tu mula tercungap, peha yang besar pun tetap minta tenaga yang badan tak mampu hantar tanpa bayar harga.

Sebab tu latihan nafas lebih penting. Ia ubah cara badan guna oksigen yang sikit tu. Tarik nafas perlahan melalui hidung, hembus lebih panjang, ikut rentak yang tetap. Bunyi macam remeh, tapi ia bantu nafas jadi stabil, dan paras karbon dioksida tak jatuh mendadak. Bila nafas tak menentu, kita mudah termengah menghembus terlalu banyak, karbon dioksida merosot, salur darah ke otak mengecut. Lepas tu datang sakit kepala, pening, keliru. Kaki belum gagal pun, keputusan dah mula tunggang langgang.

Satu lagi pelindung yang orang selalu pandang ringan ialah rentak. Langkah yang sekata, macam ketukan jam, buat penggunaan oksigen kekal dekat had selesa badan. Otot sempat “bakar” tenaga dengan bersih, tanpa cepat penuh dengan asid laktik. Masalahnya, dalam salji tebal kita mudah buat pecutan pendek, lepas tu berhenti, lepas tu pecut lagi. Degup jantung naik mendadak, nafas meletup, simpanan tenaga cepat susut, oksigen dalam darah jatuh. Minit awal rasa gagah, lepas tu badan terhuyung. Orang yang boleh kunci nafas dan langkah jadi satu corak yang sama, boleh bergerak lama, badan kekal panas, dan kepala masih waras bila dah dekat rabung puncak.

Loading...