Idea Pagoda di Sebalik Tokyo Skytree

Sebahagian strategi ketahanan gempa Tokyo Skytree berakar pada tradisi pembinaan yang jauh lebih lama. Teras konkrit menara mengingatkan pada tiang tengah pagoda Jepun, struktur kayu ramping yang telah lama bertahan menghadapi gegaran. Persamaan tersebut bukan sekadar pada rupa: kedua-dua reka bentuk membenarkan bahagian struktur bergerak secara berbeza, bukannya menganggap keseluruhan binaan sebagai satu objek tegar.

Reka bentuk kejuruteraan menara merupakan penyesuaian, bukan salinan. Di dalam menara, teras konkrit bertetulang menjulang melalui rangka keluli yang mengelilingi teras. Teras disambungkan pada rangka berhampiran tapak, manakala peredam minyak menghubungkan kedua-dua bahagian pada kedudukan lebih tinggi. Ketika gempa bumi, perbezaan pergerakan mengaktifkan peredam, lalu menyebarkan tenaga dan mengurangkan hayunan yang dipindahkan melalui struktur. Proses tersebut ialah redaman, bukan keajaiban. Dinamik struktur, iaitu kajian tentang tindak balas bangunan terhadap daya dari semasa ke semasa, memberikan penjelasan moden kepada gambaran purba tersebut.

Perbezaan tersebut penting kerana pagoda dan menara penyiaran tidak bertindak balas dengan cara yang sama. Pagoda tradisional menggunakan sambungan kayu dan binaan berlapis, antara ciri lain, untuk menampung pergerakan; tiang tengah pagoda pula masih menjadi bahan kajian, tanpa satu penjelasan muktamad. Pereka Skytree mengambil inspirasi daripada contoh terdahulu sambil menggunakan analisis dan bahan moden. Hasilnya ialah menara setinggi 634 meter di Tokyo yang menempatkan peralatan penyiaran dan dek pemerhatian, tanpa menganggap bahawa teknik pembinaan lama boleh disalin begitu sahaja pada skala baharu. Jauh di atas bandar, idea purba mendapat tempat dalam siluet keluli.

Loading...