Bila terbang tak lagi menyeronokkan

Sihir menjadi beban apabila perlu digunakan untuk membayar sewa. Dalam Perkhidmatan Penghantaran Kiki, seorang ahli sihir muda menjadikan kebolehan terbangnya sebagai perniagaan. Namun, mencari rezeki boleh menghilangkan keseronokan daripada kebolehan yang memberinya kebebasan. Penyapunya masih berfungsi. Keyakinannya pula tidak.

Salah satu perkara paling menyentuh dalam filem ini ialah betapa sunyinya hidup apabila kita perlu berdikari. Kiki meninggalkan rumah untuk menamatkan latihannya sebagai ahli sihir, lalu menetap di sebuah bandar tepi laut dan membuka perkhidmatan penghantaran dari sebuah kedai roti. Kerjanya jauh daripada glamor: dia berdepan cuaca buruk, pelanggan yang banyak tuntutan dan rasa malu kerana berasa dirinya tidak sesuai di situ. Ahli ekonomi menyebut sebahagian daripada beban ini sebagai kerja emosi, iaitu usaha mengawal perasaan ketika melayani orang lain. Kiki perlu kelihatan mampu walaupun dia sendiri ragu-ragu. Beban itu terkumpul sedikit demi sedikit. Apabila dia tidak lagi boleh terbang atau memahami kucingnya, Jiji, kehilangan itu terasa lebih seperti keletihan melampau akibat kerja daripada sumpahan, walaupun filem ini tidak menjelaskan puncanya.

Pemulihan bermula dengan hubungan sesama manusia, bukan dengan menjadi lebih produktif. Ursula, seorang pelukis, menawarkan Kiki tempat untuk berehat dan berkongsi kesukarannya sendiri dalam berkarya. Osono, pemilik kedai roti, pula sudah memberinya tempat tinggal dan pekerjaan tanpa menuntut kesempurnaan. Akhirnya, rasa bimbang Kiki terhadap rakannya, Tombo, mendorongnya untuk menyelamatkannya, dan dia mendapati dirinya boleh terbang semula. Namun, bukan semuanya kembali seperti dahulu. Dia masih tidak dapat memahami kata-kata Jiji, peringatan bahawa proses membesar bukanlah perjalanan untuk kembali menjadi diri yang belum berubah. Akhirnya, penyapu itu terangkat, membawa seorang gadis yang telah belajar bahawa berdikari tidak semestinya bererti bersendirian.

Loading...