Gurun sunyi, tapi jadi mata paling tajam

Bukan bandar yang terang benderang yang jadi penanda aras untuk tengok Jalur Bima Sakti. Yang menang, gurun tinggi di Chile. Batu kosong, garam, angin. Udara makin nipis bila naik, wap air hampir tak ada, dan cahaya lampu manusia jatuh sampai hampir sifar. Tanah yang keras ini, entah macam mana, jadi alat paling tepat yang menghadap ke atas.

Kuasa dia datang daripada “kosong” itu sendiri. Udara yang nipis dan stabil kurang kacau cahaya, jadi teleskop tak perlu bergelut dengan gegaran rawak di atmosfera. Bila gangguan kurang, imej boleh jadi hampir setajam had semula jadi yang sepatutnya. Kering yang melampau pula kurangkan penyerapan cahaya inframerah, jadi foton bintang yang malap tak sempat “hilang” dalam lembap, macam yang selalu berlaku dekat kawasan pantai atau tempat ramai orang.

Teknologi di sini buat kerja senyap, tapi licik. Optik adaptif guna cermin boleh lentur dan penderia gelombang cahaya untuk betulkan herotan beratus kali sesaat, sampai cahaya bintang yang biasanya melebar jadi lingkaran kabur tiba-tiba jadi tajam. Lepas itu, beberapa pinggan dan cermin digabung melalui interferometri optik, seolah-olah membina bukaan gergasi yang lebih besar daripada mana-mana cermin tunggal. Hasilnya, bintang-bintang malap yang berhimpit dalam kawasan padat Jalur Bima Sakti boleh diasingkan satu demi satu, benda yang kebanyakan alat di darat langsung tak mampu buat.

Loading...