Kenapa Aku Asyik Nak Kembali ke Denai?

Ganjaran terbaik mendaki selalunya bukan kecergasan, tetapi rasa punya ruang untuk berfikir. Denai menuntut perhatian tanpa memaksa kita membuktikan apa-apa. Keputusan kecil seperti di mana hendak melangkah atau bila hendak berhenti seketika boleh melegakan kita daripada pelbagai tuntutan hidup harian. Rasa lega itu boleh berpanjangan.

Usaha itu sendiri juga boleh menjadi sebahagian daripada keseronokan. Pendakian menjadikan rasa tidak selesa sesuatu yang nyata dan ada penghujungnya; penurunan pula membuatkan kemajuan terasa jelas dengan cara yang jarang diberikan oleh peti masuk yang penuh sesak. Ahli psikologi menggunakan istilah pemulihan perhatian untuk menerangkan bagaimana persekitaran tertentu boleh membantu memulihkan perhatian terarah, iaitu usaha mental yang diperlukan untuk menumpukan perhatian walaupun ada gangguan. Kajian mengaitkan masa yang diluangkan dalam persekitaran semula jadi dengan peningkatan suasana hati dan perhatian, walaupun hasilnya berbeza-beza dan berjalan kaki bukan pengganti penjagaan kesihatan mental. Pemandangan bukan ubat. Namun, gabungan pergerakan, persekitaran yang berubah dan rehat daripada skrin memberi pendaki beberapa sebab untuk berasa lebih baik, tanpa perlu mencatat masa terpantas atau menawan puncak yang hebat.

Sebab yang paling berkekalan untuk kembali mungkin ialah kebebasan daripada segala ukuran. Jarak dan ketinggian boleh memberi kepuasan, tetapi tidak semestinya dijadikan ukuran pencapaian. Laluan pendek yang sudah biasa dilalui pun memberi peluang yang sama untuk menyedari keadaan cuaca, mencari rentak berjalan atau berbual tanpa gangguan. Keadaan tentunya penting. Memilih laluan yang sesuai dan berpatah balik apabila perlu memberi lebih banyak ruang untuk menikmati perjalanan berbanding menganggap setiap pendakian sebagai ujian kecekalan. Apabila laluan berakhir, ketenangan itu mungkin turut menemani kita sebahagian perjalanan pulang.

Loading...